ಈ ಘಟನೆಯು ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಆತಂಕಕಾರಿ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯು ಓದಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಹಪಾಠಿಗಳೇ ಇಂತಹ ಕ್ರೂರ ಕೃತ್ಯಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕುವುದು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ದ್ವೇಷವಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಿಂತ ಆಳವಾದ ಮಾನಸಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಮಾಜಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಸಂಕೇತವಾಗಿದೆ.
ವಿಕೃತ ಅಸೂಯೆ ಮತ್ತು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವ
ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂಬುದು ಜ್ಞಾನಾರ್ಜನೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ‘ನಂಬರ್ ಗೇಮ್’ ಅಥವಾ ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಗೆಳೆಯರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಕಂಡು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವ ಬದಲು, ಅವರನ್ನು ವೈರಿಗಳಂತೆ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. “ನನಗಿಂತ ಅವನು ಹೇಗೆ ಮುಂದೆ ಹೋದ?” ಎಂಬ ಕಿವುಡು ಅಸೂಯೆ, ವಿವೇಚನೆಯನ್ನು ಕೊಂದು ಹಿಂಸೆಗೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.
ಹದಿಹರೆಯದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೋಪ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಸಹಾನುಭೂತಿಯ ಕೊರತೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಸುರಿದು ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚುವಂತಹ ಆಲೋಚನೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ, ಆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕ್ರೌರ್ಯ ಎಷ್ಟು ಆಳವಾಗಿ ಬೇರೂರಿರಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಬೇಕು. ಜೀವನದ ಮೌಲ್ಯಗಳಿಗಿಂತ ಸೋಲು-ಗೆಲುವಿನ ಹಠವೇ ದೊಡ್ಡದಾದಾಗ ಇಂತಹ ದುರಂತಗಳು ಸಂಭವಿಸುತ್ತವೆ.
ಪೋಷಕರ ಒತ್ತಡ: “ಅವನ ನೋಡು ಎಷ್ಟು ಅಂಕ ತೆಗೆದಿದ್ದಾನೆ, ನೀನು ಯಾಕೆ ತೆಗೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ?” ಎಂದು ಸದಾ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವುದು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಟಾಪರ್ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ದ್ವೇಷ ಹುಟ್ಟುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಮತ್ತು ಸಿನಿಮಾ ಪ್ರಭಾವ: ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ವೈಭವೀಕರಿಸುವ ಸಿನಿಮಾಗಳು ಅಥವಾ ವಿಡಿಯೋ ಗೇಮ್ಗಳು ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭಾವ ಬೀರಿ, ಅಪರಾಧ ಮಾಡುವುದು ಸುಲಭ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ ಮೂಡಿಸಿರಬಹುದು.
ಕೇವಲ ಪಠ್ಯಪುಸ್ತಕದ ಪಾಠ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಲದು. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಜೀವನ ಕೌಶಲನೈತಿಕ ಶಿಕ್ಷಣ ಮತ್ತು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ನೀಡುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ನಡುವೆ ಆರೋಗ್ಯಕರ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಇರಬೇಕೇ ಹೊರತು ಮಾರಣಾಂತಿಕ ಹಗೆತನವಲ್ಲ.
ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದ ಪಾಠಗಳು
ಹೋಲಿಕೆ ನಿಲ್ಲಿಸಿ: ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಗುವಿನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಇತರರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವುದನ್ನು ಪೋಷಕರು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು.
ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ: ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಂಕಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಸೋಲನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಮತ್ತು ಇತರರ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಗೌರವಿಸುವ ಗುಣವನ್ನು ಕಲಿಸಬೇಕು.
ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ: ಇಂತಹ ಕೃತ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತೊಡಗುವವರಿಗೆ ಕಾನೂನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಕಠಿಣ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಬೇಕು, ಇದರಿಂದ ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ವಿದ್ಯೆ ವಿನಯವನ್ನು ನೀಡಬೇಕೇ ಹೊರತು ವಿಕಾರವನ್ನಲ್ಲ. ಈ ಘಟನೆಯು ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮತ್ತು ಪೋಷಣೆಯ ಕ್ರಮದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲೋ ದೊಡ್ಡ ಲೋಪವಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತಿದೆ.